دستهايم برايت شعر مي نويسد اما تو هرگز نخواهي خواند آتش عشق در چشمانم غوطه ور مي زند ولي تو هرگز نخواهي ديد نه تو هرگز مرا نخواهي فهميد و من با اين همه اندوه از کنارت خواهم گذشت و باز تو درک نخواهي کرد

زندگي راز بزرگي ست كه در ما جاري است. زندگي فاصله آمدن و رفتن ماست. زندگي وزن نگاهي ست كه در خاطره ها مي ماند. شايد اين حسرت بيهوده كه در دل داري شعله گرمي اميد تو را خواهد كشت. زندگي درک همين اکنون است. زندگي شوق رسيدن به همان فردائيست كه نخواهد آمد

مرگ از زندگي پرسيد: آن چيست که باعث مي شود تو شيرين و من تلخ جلوه کنم؟ زندگي لبخندي زد و گفت: دروغ هايي که در من نهفته است و حقيقتي که تو در وجودت داري

روزگار غریبیست . همه خود را سرشار از خوبی می دانند و دیگران را پر از عیب و ایراد . و به راستی پر وضوح است آنکه چنین بیندیشد خود سرشار از کمبود است . روزگار غریبیست . هیچ کس قابل اعتماد نیست . اصلاً اعتماد معنا ندارد . مرده است . جایش را به هیچ داده است . تلف شده است . وچون ریشه ی تمامی روابط انسانی اعتماد است پس رابطه ای وجود ندارد و هرگاه رابطه نباشد انسان بی معنا می شود چرا که می گویند انسان موجودیست اجتماعی و ریشه ی اجتماع در ارتباط است